wyłączenia z masy upadłości

Są to rzeczy, wierzytelności i inne prawa majątkowe, które nie należą do majątku upadłego tylko do majątku osób trzecich, a tym samym nie będą przeznaczone na zaspokojenie wierzycieli upadłego. 

Co istotne, domniemywa się, że rzeczy znajdujące się w posiadaniu upadłego w dniu ogłoszenia upadłości należą do majątku upadłego(art. 69 ust. 3 p.u.). Jeśli ktokolwiek zatem twierdzi, że jest inaczej, musi obalić to domniemanie tj. wykazać, że jest odmiennie niż z niego wynika. 

Osoba, która chce obalić ww. domniemanie, musi złożyć tzw. wniosek o wyłącznie z masy upadłości do sędziego-komisarza (art. 73 ust. 1 p.u.).

We wniosku tymnależy zgłosić wszelkie twierdzenia, zarzuty i dowody na ich poparcie pod rygorem utraty prawa powoływania ich w toku dalszego postępowania, chyba że powołanie ich we wniosku było niemożliwe (art. 73 ust. 1 p.u.). Sędzia-komisarz rozpoznaje ten wniosek w terminie jednego miesiąca od dnia jego złożenia po wysłuchaniu syndyka, nadzorcy sądowego albo zarządcy (art. 73 ust. 2 p.u.). Sędzia-komisarz po rozpoznaniu wniosku wydaje postanowienie o wyłączeniu danego składnika majątkowego z masy upadłości albo o odmowie jego wyłączenia. Na postanowienie to przysługuje zażalenie upadłemu i wierzycielowi (art. 73 ust. 6 p.u.). 

Gdyby ww. wniosek nie został pozytywnie rozpatrzony, zainteresowana osoba może w drodze powództwa żądać wyłączenia mienia z masy upadłości (art. 74 ust. 1 p.u.). Powództwo takie wnosi się do sądu upadłościowego w terminie miesiąca od dnia doręczenia postanowienia sędziego-komisarza o odmowie wyłączenia z masy upadłości (art. 74 ust. 2 p.u.). Powództwo może być oparte wyłącznie na twierdzeniach i zarzutach zgłoszonych we wniosku o wyłączenie z masy upadłości. Inne twierdzenia i zarzuty mogą być zgłoszone tylko wtedy, gdy powód wykaże, że ich wcześniejsze zgłoszenie było niemożliwe. Niezależnie od wyniku sprawy sąd obciąży powoda kosztami procesu, jeżeli powołał nowe dowody istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, których nie zgłosił we wniosku o wyłączenie (art. 74 ust. 3 p.u.). Sąd może zabezpieczyć powództwo przez ustanowienie zakazu zbywania lub obciążania mienia objętego żądaniem wyłączenia z masy upadłości (art. 74 ust. 4 p.u.).

W razie zbycia przez upadłego mienia, które podlega wyłączeniu, świadczenie otrzymane za zbyte mienie wydaje się osobie, do której mienie to należało, jeżeli świadczenie jest wyodrębnione w masie upadłości (art. 71 ust. 1 p.u.).

W razie zbycia przez syndyka albo zarządcę mienia, które podlegało wyłączeniu, osoba, do której prawo to należało, może żądać wydania świadczenia wzajemnego uzyskanego w zamian za to mienie (art. 71 ust. 2 p.u.).

Osoba, do której należy mienie podlegające wyłączeniu, może żądać jego wydania lub świadczenia wzajemnego za jednoczesnym zwrotem wydatków na utrzymanie tego mienia lub na uzyskanie świadczenia wzajemnego, poniesionych przez upadłego lub z masy upadłości (art. 71 ust. 3 p.u.).

Ww. zasad nie stosuje się do rzeczy, wierzytelności i innych praw majątkowych przeniesionych przez upadłego na wierzyciela w celu zabezpieczenia wierzytelności. Do przedmiotów tych oraz do zabezpieczonych w ten sposób wierzytelności stosuje się odpowiednio przepisy ustawy dotyczące zastawu i wierzytelności zabezpieczonych zastawem (art. 701 ust. 2 p.u.).