ostateczny plan podziału funduszów masy upadłości

Jest to dokument sporządzany przez syndyka i zatwierdzany przez sędziego-komisarza w drodze postanowienia, sporządzony po całkowitym zlikwidowaniu masy upadłości, w którym określa się, w jaki sposób zostaną rozdysponowane fundusze masy upadłości, w szczególności jaka ich część przypadnie konkretnym wierzycielom.

Fundusze masy upadłości obejmują co do zasady:

1.sumy uzyskane z likwidacji masy upadłości (art. 335 p.u.); 

2. dochód uzyskany z prowadzenia lub wydzierżawienia przedsiębiorstwa upadłego (art. 335 p.u.);

3. odsetki od sum wskazanych w pkt. 1 i 2 powyżej, zdeponowanych w banku (art. 335 p.u.);

4. sumy uzyskane z likwidacji rzeczy, wierzytelności i praw obciążonych hipoteką, zastawem, zastawem rejestrowym, zastawem skarbowym i hipoteką morską, pozostałe po zaspokojeniu tych wierzycieli, których wierzytelności były zabezpieczone na tych rzeczach lub prawach (art. 336 ust. 1 p.u.);

5. odsetki od zdeponowanych w banku sum, uzyskanych ze składników majątkowych obciążonych zabezpieczeniami rzeczowymi (art. 336 ust. 1 p.u.).

Do funduszów masy upadłości nie zalicza się z kolei sum uzyskanych z likwidacji rzeczy, wierzytelności i praw obciążonych hipoteką, zastawem, zastawem rejestrowym, zastawem skarbowym i hipoteką morską, w zakresie, w jakim są one niezbędne do zaspokojenia tych wierzycieli, których wierzytelności były zabezpieczone na tych rzeczach lub prawach.

Z uwagi na to, że podział funduszów masy upadłości może być dokonywany jednorazowo albo kilkakrotnie w miarę likwidacji masy upadłości (art. 337 p.u.), może powstawać w toku postępowania upadłościowego kilka planów podziału, w tym częściowe oraz ostateczny. 

  W razie kilkakrotnego podziału funduszów masy upadłości, dokonuje się podziału ostatecznego po całkowitym zlikwidowaniu masy upadłości (art. 337 p.u.). Będzie to miało miejsce na podstawie ostatecznego planu podziału funduszów masy upadłości.

Jeżeli w postępowaniu upadłościowym zaspokojeniu podlegają wierzytelności zabezpieczone hipoteką, zastawem, zastawem rejestrowym, zastawem skarbowym i hipoteką morską, podziału ostatecznego funduszów masy upadłości dokonuje się po podziale sumy uzyskanej ze zbycia przedmiotu obciążonego (art. 338 p.u.). Dopiero wówczas zatem zostanie sporządzony ostateczny plan podziału funduszów masy upadłości. 

USTALENIE OSTATECZNEGO PLANU PODZIAŁU FUNDUSZÓW MASY UPADŁOŚCI

Każdy plan podziału sporządza się w oparciu o zasady dotyczące kolejności zaspokojenia wierzycieli (porównaj: KOLEJNOŚĆ ZASPOKOJENIA WIERZYCIELI), przy uwzględnieniu wielkości ogólnej sumy pieniężnej zgromadzonej w postępowaniu upadłościowym, przeznaczonej do podziału. 

Ostateczny plan podziału funduszów masy upadłości sporządza syndyk i składa go sędziemu-komisarzowi, który może wnieść do planu poprawki lub polecić syndykowi dokonanie wskazanych zmian w planie. W ostatecznym planie podziału:  

1. określa się sumę podlegającą podziałowi;

2. wymienia  się wierzytelności i prawa osób uczestniczących w podziale;

3. określa się sumę, jaka każdemu z uczestników przypada z podziału;

4. wskazuje, które sumy mają być wypłacone, a które i z jakich przyczyn mają być pozostawione w depozycie sądowym;

5. określa się, że jest to ostateczny plan podziału (art. 347 p.u.).

W stosunku do niektórych wierzytelności stosuje się dla celów sporządzenia planu podziału poniższe, szczególne zasady:

1. wierzytelności osobiste zabezpieczone hipoteką, zastawem, zastawem rejestrowym, zastawem skarbowym i hipoteką morską umieszcza się w planie podziału funduszów masy upadłości jedynie w takiej sumie, w jakiej nie zostały zaspokojone z przedmiotu zabezpieczenia (art. 340 ust. 1 p.u.);

2. analogiczne zasady jak te wskazane w pkt. 1 znajdują zastosowanie w stosunku do wierzytelności, które zostały zaspokojone przez zakład ubezpieczeń w wykonaniu umowy ubezpieczenia zawartej przez upadłego (art. 340 ust. 2 p.u.);

3. wierzytelność wierzyciela spadku przyjętego po ogłoszeniu upadłości, za którą masa upadłości odpowiada, umieszcza się w planie podziału funduszów masy upadłości do wysokości wartości majątku spadkowego. Jeżeli w postępowaniu upadłościowym dochodzone są wierzytelności dwu lub więcej wierzycieli spadku, które łącznie przekraczają wartość majątku spadkowego, wierzytelności te umieszcza się w planie podziału w wysokości obniżonej stosunkowo do wysokości każdej z nich (art. 341 p.u.).

Sędzia-komisarz zawiadamia upadłego i członków rady wierzycieli oraz ogłasza przez obwieszczenie i ogłoszenie w CRU (Centralnym Rejestrze Upadłości), że plan podziału można przeglądać w sekretariacie sądu i w terminie dwóch tygodni od dnia obwieszczenia wnosić zarzuty przeciwko planowi podziału (art. 349 p.u.).

Zarzuty przeciwko planowi podziału rozpoznaje sędzia-komisarz. W razie potrzeby sędzia-komisarz wysłucha osoby, których praw dotyczą zarzuty. Na postanowienie sędziego-komisarza przysługuje zażalenie. (art. 350 p.u.).

Jeżeli zarzutów nie wniesiono, sędzia-komisarz zatwierdza plan podziału (art. 351 ust. 1  p.u.).

W razie wniesienia zarzutów, sprostowanie i zatwierdzenie planu podziału następuje po uprawomocnieniu się postanowienia sędziego-komisarza w sprawie zarzutów, a w razie jego zaskarżenia - po wydaniu postanowienia sądu (art. 352 p.u.).

WYKONANIE PLANU PODZIAŁU FUNDUSZÓW MASY UPADŁOŚCI

Wykonanie planu podziału funduszów masy upadłości przebiega w następujący sposób:

1. Plan podziału wykonuje się niezwłocznie po jego zatwierdzeniu. Wykonanie planu podziału nie może jednak nastąpić przed uprawomocnieniem się postanowienia o ogłoszeniu upadłości (art. 352 ust. 1 p.u.);

2. W razie wniesienia zarzutów przeciwko planowi podziału lub zażalenia na postanowienie w sprawie zarzutów, plan wykonuje się w tych częściach, których nie dotyczą żądania zgłoszone w zarzutach lub zażaleniu. W takim przypadku zakres wykonania planu określa sędzia-komisarz (art. 352 ust. 2 p.u.);

3. Wykonując plan podziału, syndyk wydaje wierzycielowi należną mu kwotę lub przelewa ją na rachunek bankowy wierzyciela (art. 353 p.u.);

4. Sumę wydzieloną na zaspokojenie wierzytelności, za którą poręczyła osoba trzecia, wydaje się wierzycielowi w wysokości należnej mu w dniu sporządzenia planu podziału, poręczycielowi zaś do wysokości dokonanej zapłaty (art. 355 ust. 1 p.u.);

5. Sumę wydzieloną na zaspokojenie wierzytelności, za którą upadły odpowiada solidarnie lub niepodzielnie z osobą trzecią, wydaje się wierzycielowi w wysokości należnej mu w dniu sporządzenia planu, współdłużnikowi zaś w wysokości dokonanej zapłaty (art. 355 p.u.);

6. Sumę wydzieloną na zaspokojenie wierzytelności, której wysokość zależy od warunku rozwiązującego, wydaje się wierzycielowi bez zabezpieczenia, chyba że obowiązek zabezpieczenia ciąży na wierzycielu z mocy istniejącego między nim a upadłym stosunku prawnego (art. 356 ust. 1 p.u.);

7. Sumę wydzieloną na zaspokojenie wierzytelności, której zapłata zależy od warunku zawieszającego, wydaje się wierzycielowi, jeżeli udowodni, że warunek się ziścił; w przeciwnym razie sumę tę składa się do depozytu sądowego (art. 356 ust. 2 p.u.);

8. Sumę wydzieloną na zaspokojenie wierzytelności niewymagalnej składa się do depozytu sądowego (art. 356 ust. 3 p.u.);

9. Jeżeli wierzyciel nie odbierze swojej należności w terminie miesiąca lub gdy należna mu suma nie może być mu wydana z powodu podania nieprawidłowego adresu albo niepodania rachunku bankowego, sumy należne temu wierzycielowi składa się do depozytu sądowego (art. 358 p.u.);

10. Roszczenie o wydanie kwoty z depozytu przedawnia się po upływie 3 lat od daty uprawomocnienia się postanowienia o zakończeniu albo umorzeniu postępowania upadłościowego, a zdeponowane kwoty, o których wypłatę nie wniesiono przed upływem tego terminu przechodzą na dochody Skarbu Państwa (art. 359 ust. 2 p.u.);

11. Po umorzeniu lub zakończeniu postępowania upadłościowego sumy zatrzymane w depozycie, o ile nie przypadną osobie wskazanej w planie podziału, wydaje się upadłemu na jego wniosek (art. 360 p.u.).